گره چو نقطه شود رشته سخن بی تو

زبان چو پسته شود سبز در دهن بی تو

نفس گسسته چو تیری که از کمان بجهد

برون ز خانه دود شمع انجمن بی تو

صدف ز دوری گوهر، چمن ز رفتن گل