کز نکویان، به خود ای عشق سر و کارش ده

تا مگر با خبر از صورت عالم گردد

به کف آیینه ای از حیرت دیدارش ده

نیست از سنگ دلم، ورنه دعا می کردم

صائب این آن غزل مرشد روم است که گفت

ای خداوند یکی یار جفا کارش ده