همی رفت رستم زواره پسش

چو بیرون شد از جایگاه نشست

سپاهش برو خواندند آفرین

که بی تو مباد اسپ و گوپال و زین

کجا بود در پادشاهی کسش

بیامد چنان تا لب هیرمند

همه دل پر از باد و لب پر ز پند