چون نی نمی زنم نفس بی ترانه ای

چون باد صبح، رزق من از بوی گل بود

مرغ قفس نیم که بسازم به دانه ای

ناف مرا به نغمه عشرت بریده اند

صائب فسرده ایم، بیا در میان فکن

از قول مولوی غزل عاشقانه ای