گر در خور این باده مرا حوصله بودی

دل چاک نمی گشت ز فریاد جرس را

بیداری اگر در همه قافله بودی

از خون جگر کام کسی تلخ نگشتی

شیرازه جمعیتش ازهم نگسستی

با بلبل ما غنچه اگر یکدله بودی

چون آب روان می گذرد عمر و تو غافل