صائب تشنه جگر را که کمین بنده توست

چون بگویم به دو لب، شکر ترا ای ساقی؟

شعله بی روغن اگر زنده تواند بودن

طبع بی می نکند نشو و نما ای ساقی

از نظر چند برانی به جفا ای ساقی؟