ز من این خردگیها در گذارند

به یک لحظه میان جمع بسیار

بگفتم جمله را بی فکر و تکرار

کنون از لطف و احسانی که دارند

همه دانند کین کس در همه عمر

نکرده هیچ قصد گفتن شعر

بر آن طبعم اگر چه بود قادر