برآور پنبه پندارت از گوش

«و ان من شیء» را یک ره فرو خوان

چو کردی خویشتن را پنبه کاری

تو هم حلاج وار این دم برآری

ندای «واحد القهار» بنیوش

ندا می آید از حق بر دوامت

چرا گشتی تو موقوف قیامت