ندای «واحد القهار» بنیوش

چو کردی خویشتن را پنبه کاری

تو هم حلاج وار این دم برآری

برآور پنبه پندارت از گوش

ندا می آید از حق بر دوامت

چرا گشتی تو موقوف قیامت

درآ در وادی ایمن که ناگاه