تو را از آتش دوزخ چه باک است

که طفل از سایه خود می هراسد

نماند خوف اگر گردی روانه

نخواهد اسب تازی تازیانه

گر از هستی تن وجان تو پاک است

از آتش زر خالص برفروزد

چو غشی نبود اندر وی چه سوزد