زمینت «قاع صف صف لاتری» شد

به هم پیچیده گردد ساق با ساق

همه جفتی شود از جفت خود طاق

چو روح از تن به کلیت جدا شد

بدین منوال باشد حال عالم

که تو در خویش می بینی در آن دم

بقا حق راست باقی جمله فانی است