ز «لمح بالبصر» شد حشر عالم

به بوسه هر زمان جان می نوازد

از او یک غمزه و جان دادن از ما

وز او یک بوسه و استادن از ما

ز نفخ روح پیدا گشت آدم

چو از چشم و لبش اندیشه کردند

جهانی می پرستی پیشه کردند