که دادش بوی آن زلف معطر

ز روی و زلف خود صد روز و شب کرد

بسی بازیچه های بوالعجب کرد

گل آدم در آن دم شد مخمر

دل ما دارد از زلفش نشانی

که خود ساکن نمی گردد زمانی

از او هر لحظه کار از سر گرفتم