وارهانم ز ننگ این تنگی!

پای تا فرق غرق نورم کن!

چند باشم ز خودپرستی خویش

بند، در تنگنای هستی خویش؟

برسانم به رنگ بی رنگی!

می پرد مرغ همتم گستاخ

در ریاض امید، شاخ به شاخ