هر دهان، جای صد زبانم باد!

تا مرا هوش و مستمع را گوش

هست، ازین قصه کی شوم خاموش؟

هر بن موی، صد دهانم باد!

هر زبانی به صد بیان گویا

تا کنم قصه های عشق املا

آنکه عشاق پیش او میرند،