گر گران است پوست، بگذارش!

گاه بالا همی شد و، گه زیر

یار چون دید حال او ز کنار

بانگ برداشت کای گرامی یار!

هم بدان موج آب بسپارش!

گفت: «من پوست را گذشته ام

دست از پوست بازداشته ام»