مرغی از طرف باغ ناله کشید

که همی گفت غصه پردازی،

کای دل امشب تو را چه اندوه است؟

وین چه بار گران تر از کوه است؟

بر تو داغی بسان لاله کشید،

واندرین تیره شب ز ناله زار

ساخت از خواب خوش تو را بیدار؟