شد خموش آنچنان که گویی مرد

چون بدین جا رساند ناله خویش

کرد با خامشی حواله خویش

آتش او درین ترانه فسرد

معتمر چون بدید صورت حال

بر ضمیرش نشست گرد ملال

کنهمه نالش از زبان که بود؟