معتمر چون بدید صورت حال

کرد با خامشی حواله خویش

آتش او درین ترانه فسرد

شد خموش آنچنان که گویی مرد

بر ضمیرش نشست گرد ملال

کنهمه نالش از زبان که بود؟

و آنهمه سوزش از فغان که بود؟