کزین دوده سام شد رنگ و بوی

بدو گفت خیز اسپ من برنشین

که پوشد ز بهر تو خفتان کین

بدو گفت رو پیش دستان بگوی

نگه کن که تا چاره کار چیست

برین خستگیها بر آزار کیست

که گر من ز پیکان اسفندیار