نگه کن که تا چاره کار چیست

که پوشد ز بهر تو خفتان کین

بدو گفت رو پیش دستان بگوی

کزین دوده سام شد رنگ و بوی

برین خستگیها بر آزار کیست

که گر من ز پیکان اسفندیار

شبی را سرآرم بدین روزگار