به ملامت نشایدش کندن

غافل از جانگدازی غم عشق!

عشق هر جا که بیخ محکم کرد

شاخ از اندوه و میوه از غم کرد

به نصیحت ز پایش افگندن

مشک ماند ز بوی و، لعل از رنگ

فلک از جنبش و، زمین ز درنگ،