پشوتن بیامد ز پرده سرای

چنان آفریدی که خود خواستی

زمان و زمین را بیاراستی

بدانگه که شد نامور باز جای

ز نوش آذر گرد وز مهر نوش

خروشیدنی بود با درد و جوش

سراپرده شاه پر خاک بود