چوبکی افتاده چو یک چوبه تیر

نی به شما قوت همپایی ام

نی ز شما طاقت تنهایی ام»

بود ز بیشه به لب آبگیر

یک بط از آن چوب یکی سرگرفت

و آن بط دیگر، سر دیگر گرفت

برد کشف نیز به آنجا دهان