عالمی یافتم، از عالم، پیش

گشت بر مرغ دلم عالم تنگ

بر خود این تنگ قفس چاک زدم

خیمه بر طارم افلاک زدم

هر چه اندیشه رسد، ز آن هم بیش

عقل، معزول ز گردآوری اش

وهم، عاجز ز مساحت گری اش