طوق گردن کن و آویزه گوش!

زو گشاده ست به خلوتگه روح

گرت این سبحه اقبال و شرف

افتد از گردش ایام به کف،

به دو صد عقد در آن را مفروش!

بو که چون سبحه در آئی به شمار

رسدت دست به سر رشته کار