ای خوش آن وقت که بی فکر و نظر

متکلم به اسالیب خطاب

نه که بیهود سخن سنج شوی

خلق را مایه صد رنج شوی

برزند خواستی از جان تو سر

کوه اگر بر تو کشد تیغ به جنگ

با مرصع کمر از دم پلنگ،