به خورشید سر برفرازم ترا

ور ایدونک او را بیامد زمان

نیندیشی از پوزش بی گمان

پس انگه یکی چاره سازم ترا

چو بشنید رستم دلش شاد شد

از اندیشه بستن آزاد شد

بدو گفت کز گفت تو نگذرم