رخت از آن ورطه چو آورد برون

بر سر جمع، سیاست کردند

شد ز بس چوب، چو انگشت سیاه

لیک بر نمد از او شعله آه

پیش یاران ز دهان کرد برون،

درم سیم، به چندین پاره

بلکه ماهی شده چند استاره