گفتمش: «یار به تو نزدیک است

که بدین گونه شدی لاغر و زرد؟»

گفت: «آری به سرم شور کسی ست

که ش چو من عاشق رنجور بسی ست»

یا چو شب روزت از او تاریک است؟

گفت: «در خانه اوی ام همه عمر

خاک کاشانه اوی ام همه عمر»