بر گل و خس همه یک سان ریزی

با بد و نیک و نکوکاری ورز!

شیوه یاری و غمخواری ورز!

ابر شو! تا که چو باران ریزی،

چشم بر لغزش یاران مفکن!

به ملامت دل یاران مشکن!

درگذر از گنه و از دگران!