کرد محکم، شتری دیگر کشت

گفت: «حاشا که ز پس مانده دوش

دیگ جود آیدم امروز به جوش»

روز دیگر به کرم ورزی، پشت

بعد از آن بر شتری راکب شد

بهر کاری ز میان غایب شد

قوم چون خوان نوالش خوردند