پخت از دور مه و گردش سال

ساخت آیین سخن را تازه

لیک روز و شب اش از پیشه کمند

ز آن بلندی سوی پستی افگند

میوه باغ خجندی به کمال

لیک باد اجل آن میوه پاک

ریخت در خطه تبریز به خاک