جهان باشان که در بالا و پستند

قلم بر صحنه هستی رقم زد

چو شد قاف قلم ز آن کاف موجود

گشاد از چشمه اش فواره جود

ز جوشش های این فواره هستند

گهی لب را نشاط خنده آرد

گه از دیده نم اندوه بارد