که رخشان چشمه اش اینجا سراب است

نه مه، هیهات! روشن آفتابی

مه از وی بر فلک افتاده تابی

چه می گویم؟ چه جای آفتاب است!

مقدس نوری از قید چه و چون

سر از جلباب چون آورده بیرون

چو آن بیچون درین چون کرده آرام