پر از گوهر به تارک افسری داشت

چون او در لطف کس صاحب قدم نیست

ندانم از زر و زیور چه گویم

که خواهد بود قاصر هر چه گویم

که در هر یک خراج کشوری داشت

در و لعل اش که بود آویزه گوش

همی برد از دل و جان لطف آن، هوش