بدین سان خرم و دلشاد بودی

نداده ره به خاطر این هوس را

به شب چون نرگس سیراب خفتی

سحر چون غنچه خندان شکفتی

وز آن غم خاطرش آزاد بودی

که ش از ایام بر گردن چه آید

وز این شب های آبستن چه زاید