ستاده از دهل کوبی دهل کوب

نمانده باز جز چشم ستاره

سگان را طوق گشته حلقه دم

در آن حلقه ره فریادشان گم

هجوم خواب دستش بسته بر چوب

نکرده موذن از گلبانگ یا حی

فراش غفلت شب مردگان طی