وز آن آتش متاع صبر و دین سوخت

ز حسن صورت و لطف شمایل

اسیرش شد به یک دل نی، به صد دل

ز رویش آتشی در سینه افروخت

بنامیزد! چه زیبا صورتی بود

که صورت کاست واندر معنی افزود

از آن معنی اگر آگاه بودی،