به زیر و بم فغان و آه برداشت

چو شب شد روی در دیوار غم کرد

به زاری پشت خود چون چنگ خم کرد

ز ناله نغمه جانکاه برداشت

که: «ای پاکیزه گوهر! از چه کانی؟

که از تو دارم این گوهرفشانی

دلم بردی و نام خود نگفتی