به خاری از تو گلرویان مباهی!

شبی آمد زمین بوسید پیشش

به یاد آورد خدمت های خویش اش

بگفت: «ای غنچه بستان شاهی!

دلت خرم لبت پر خنده بادا!

ز فرت بخت ما فرخنده بادا!

چنین آشفته و در هم چرایی؟