یقین دانم که زد ماهی تو را راه

ز فرت بخت ما فرخنده بادا!

چنین آشفته و در هم چرایی؟

چنین با درد و غم همدم چرایی؟

بگو روشن مرا، تا کیست آن ماه!

اگر بر آسمان باشد فرشته

ز نور قدسیان ذاتش سرشته