چو دایه حرفی از تومار او خواند

ز هم رازی بلندش ساخت پایه

به خواب خویشتن بیداری اش داد

به بیهوشی خود هشیاری اش داد

ز چاره سازی اش حیران فروماند

بلی این حرف، نقش هر خیال است

که: نادانسته از جستن محال است!