چو لاله خون دل می ریخت بر خاک

زمان عقل بیرون رفت اش از دست

ز بند پند و قید مصلحت رست

همی زد همچو غنچه جیب جان، چاک

گهی از مهر رویش روی می کند

گهی بر یاد زلفش موی می کند

پدر ز آن واقعه چون گشت آگاه،