چو زرین مار زیر دامنش خفت

که باشد مهره دار از لعل و گوهر

به سیمین ساقش آن مار گهرسنج

درآمد حلقه زن چون مار بر گنج

ز دیده مهره می بارید و می گفت:

«مرا پای دل اندر عشق بندست

همان بندم ازین عالم پسندست