بدین زنجیر زر پایش ببندم

به پای دلبری زنجیر باید

که در یک لحظه هوش از من رباید

اگر یاری دهد بخت بلندم

ببینم روی او چندان که خواهم

بدو روشن شود روز سیاهم»

گهی در گریه گه در خنده می شد