نسوزد کس بدین سان بی کسی را»

دل مادر ز بد پیوندی ام تنگ

پدر را آید از فرزندی ام ننگ

زدی آتش به جان، چون من خسی را

به آن مقصود جان و دل خطابش

بدین سان بود، تا بربود خواب اش

چو چشمش مست گشت از ساغر خواب