مرا در برج عصمت آفتابی ست

تو را بوسیده خاک آستانه!

به هر روز از نوازش های گردون

عزیزی بر عزیزی بادت افزون!

که مه را در جگر افکنده تابی ست

ز اوج ماه برتر پایه او

ندیده دیده خور سایه او