ز خون خوردن دمی بی غم نمی زد

به شکرانه سر خود بر زمین سود

زبان از ناله و لب از فغان بست

چو غنچه خوردن خون را میان بست

ز غم می سوخت اما دم نمی زد

به ره می بود چشم انتظارش

که کی این عقده بگشاید ز کارش