زلیخا تلخ عمر اندر عماری

که رست از دیو هجران آن پریوش

عزیز و اهل او هم شادمانه

که شد زین سان بتی بانوی خانه

رسانده بر فلک فریاد و زاری

که ای گردون مرا زین سان چه داری؟

چنین بی صبر و بی سامان چه داری؟